Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Filmy i Muzyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Filmy i Muzyka. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 6 sierpnia 2015

"50 twarzy Greya" (soundtrack) - Fify Shades of...Music.

Witajcie kochani!

Przed Wami ostatni już wpis inspirowany "Pięćdziesięcioma twarzami Greya". Boże, piszę tak, jakby naprawdę było się czym zachwycać...Inspirować to może Szekspir albo Picasso, a nie Grey! Rzeczywiście, analizując książkę oraz film, nie ma zbytniego punkt zaczepienia. W tym miejscu odsyłam do dwóch poprzednich wpisów. Przyznaję jednak, że trochę się uparłam na Szarego. No bo przecież w całej tej beznadziejności musiało istnieć coś pozytywnego, coś co choćby w małym stopniu tłumaczyło wszechogarniające szaleństwo? Przynajmniej taką miałam nadzieję. A że nadzieją, jak wiadomo jest matką głupich, ja również z uporem wojowniczego żółwia ninja drążyłam temat, poszukując odpowiedzi. I co? I nić… Historia marnie napisana, erotyk z tego żaden, a film – cóż, poniżej przeciętnej. Czyli wszystko tak jak się tego spodziewałam Czy to możliwe, żeby "Pięćdziesiąt twarzy Greya" było, aż tak beznadziejne? Kiedy już powoli godziłam się z faktem, że zostałam pokonana i spisywałam Christiana na straty, koleżanka podesłała mi kilka utworów z filmowego Soundtracku. Niech żyje Youtube! Odsłuchałam dla przysłowiowego świętego spokoju, nie wiążąc z tym już większych nadziei. I wsiąkłam tak głęboko jak to tylko możliwe! To była miłość od pierwszych dźwięków. Jedyne co mogłam zrobić, to zamówić w empik.com całą płytę. Skoro te kilka piosenek okazało się tak do mnie przemawiać, dalej mogło być już tylko lepiej.


Nie pomyliłam się! Cały krążek utrzymany został w klimacie delikatnych, kobiecych ballad. Trochę taki Chillout Pop przeznaczony tylko dla dziewczyn, chociaż myślę, że słuchacze płci męskiej również znajdą coś dla siebie. Mam wrażenie że dobór wykonawców i utworów na płytę absolutnie nie był kwestią przypadku, Każdy z osobna brzmi fantastycznie, a razem tworzą dopełniającą się kompozycję. O tym, że życie nie istnieje bez miłości, natomiast miłość nie może się obejść bez radości, pożądania oraz szczęścia, ale i odrobiny bólu czy strachu. Wszystko to prawda stara jak świat, a mimo to warta ciągłego przypominania.



Soundtrack mieści 16 utworów, większość z nich to kompozycje takich sław jak: Annie Lennox, Laura Welsh, Jassie Were, Beyonce czy Sia. Nazwiska mówią same za siebie, nie trzeba chyba niczego więcej dodawać. Osobistym zaskoczeniem było również wykorzystanie piosenek zespołu The Rolling Stones czy samego Franka Sinatry – niezły prezent dla koneserów. Oprócz dzięki płycie odkryłam również, wielu świetnych muzyków, o których wcześniej nie dane mi było słyszeć m.in. The Wekeend czy Skylar Grey – myślę, że dzięki muzyce z Pięćdziesięciu twarzy Greya, przyjrzę się ich twórczości o wiele dokładniej. Nie sposób tutaj nie wspomnieć o dwóch utworach instrumentalnych, stworzonych specjalnie na potrzeby soundtracku. Skomponował je nie kto inny jak przecudowny i niezwykle utalentowany Danny Elfmann. Jak więc widzicie krążek ten to istny kociołek rozmaitości sygnowany znanymi nazwiskami i naprawdę świetnymi kawałkami. Gdyby ktoś z Was zapytał, który z nich podoba mi się najbardziej, miałabym olbrzymi problem z jednoznacznym wskazaniem. Cała płyta niezwykle wpasowała się w mój gust muzyczny, a słuchanie jej to czysta przyjemność.


Teraz już wiem, że fenomen Greya w taki czy inny sposób może opanować każdego. Nie neguję, ani nie oceniam tych, który z zapartym tchem czytali książki czy oglądali film, naprawdę każdy niech robi to co sprawia mu największa przyjemność. Mnie to zwyczajnie nigdy nie kręciło i już pewnie nie zakręci. Chociaż w dalszym ciągu utrzymuję, że Jamie Dornan jest nader interesujący, wolałaby jednak oglądać go w nieco innym wydaniu. Soundtrack natomiast bezapelacyjnie stanowi najlepszy element całego tego szaleństwa i obecnie funkcjonuje w moim umyśle w całkowitym oderwaniu od Greya. Niemiej polecam zarówno fanom jak i krytyką, ponieważ razem z płytą otrzymujemy godzinę naprawdę dobrej muzyki. Tym bardziej, że w Empik.com trwa promocja i możecie nabyć ten krążek za jedyne 19 zł. Grzech nie skorzystać!


Na koniec zamieszczam listę utworów oraz kilka linków na zachętę.

Lista utworów:

1. "I Put A Spell On You (Fifty Shades of Grey)" - Annie Lennox
2. "Undiscovered" - Laura Welsh
3. "Earned It (Fifty Shades Of Grey)" - The Weeknd
4. "Meet Me In The Middle" - Jessie Ware
5. "Love Me Like You Do" - Ellie Goulding
6. "Haunted (Michael Diamond Remix)" - Beyoncé
7. "Salted Wound" - Sia
8. "Beast Of Burden" - The Rolling Stones
9. "I'm On Fire" - AWOLNATION
10. "Crazy In Love (2014 Remix)" - Beyoncé
11. "Witchcraft" - Frank Sinatra
12. "One Last Night" - Vaults
13. "Where You Belong" - The Weeknd
14. "I Know You" - Skylar Grey
15. "Ana And Christian" - Danny Elfman
16. "Did That Hurt?" - Danny Elfman.





Do miłego :) 

sobota, 1 sierpnia 2015

"50 twarzy Greya" (film) - historia niewykorzystanego potencjału.

Witajcie kochani!

Ostatnio groziłam, że na blogu pojawi się więcej Greya! Tak wiem, groźby są karalne, ale cóż… nie ma zabawy bez ryzyka. Pora zatem na kolejny wpis z cyklu „Pięćdziesiąt twarzy porażki”. Spokojnie nie będzie ich aż tyle, obiecuję. Po niewątpliwym sukcesie książki, E. L. James postanowiła chwycić dobrą passę za ogon i sprzedać prawa do jej ekranizacji. Świat oszalał ze szczęścia – Grey na dużym ekranie, to musiał być sukces. Rzeczywiście był, ucieleśnienie marzeń kobiet na całym świecie stało się faktem. W kinach na terenie Polski, film pojawił się 14 lutego 2015 – cóż za wymowna data, naprawdę lepszej nie można było wybrać. Stało się, spragnione wrażeń dziewczyny tłumnie pognały do kin, ciągnąć przy tym za krawaty swoich partnerów, narzeczonych, mężów, czy Bóg jeden wie kogo jeszcze. A oni? No cóż nie mieli wyboru, przecież przez jeden film nie położą na szali dobrze prosperującego związku, prawda? Zatem grzecznie, niczym wykastrowane Owczarki niemieckie, poczłapali za swoimi paniami wprost w paszczę lwa. Dosłownie!


Film wyreżyserowała Sam Teylor-Johnson znana m.ni z produkcji pt. „John Lennon. Chłopak znikąd”. Po wielu miesiącach spekulacji, kto wcieli się w role Greya i Any, angaż otrzymali Jamie Dornan (Christian Grey) oraz Dakota Johnson (Anastasia Steel). Ponadto ekranizacja 50 twarzy Greya pochłonęła budżet rzędu 40.000.000 $ - ni to dużo ni to mało jak na tego typu adaptację.


Co się tyczy fabuły oraz gry aktorskiej, cóż nie można spodziewać się cudów! Książka to typowy przykład grafomaństwa, a więc i film powstały na jej podstawie, nie może wznieść się na wyżyny. Rzeczywiście nie było żadnego zaskoczenia, lekko ponad 2 godziny potwornej nudy, nic więcej. Postać Anastasi grana przez Dakotę Johnson idealnie wpasowała się w powieściowy klimat. Typowa prowincjonalna dziewuszka, która przybyła do wielkiego miasta studiować literaturę angielską. W poprzednim poście napisałam, że była dziennikarką, wybaczcie mój błąd. Więc wiodła sobie nasza Ana spokojny, studencki żywot, aż tu nagle dnia pewnego pojawia się Grey! Cicha, zakompleksiona i pozbawiona własnego zdania na jakikolwiek temat, oczywiście zakochała się w Prezesie, gdy tylko ten powiedział „Dzień dobry”. Nie było w tym nic dziwnego, przecież książkowa Anastasia właśnie tak się zachowywała. Dakota jedynie starała się wiernie oddać postać, chwilami może aż nazbyt wiernie…. Jedynie co mogło denerwować widza to mimika aktorki. Czasem przypominała zagubionego pudla po przeszczepie górnej wargi, innym razem wygląda jak dziecko pozbawione pełni władz umysłowych. W miarę ewolucji postaci, gra aktorska również nabiera kolorytu. Ana staje się bardziej pewna siebie i wygadana, ośmiela się nawet stawiać warunki. Dakota ma zatem więcej możliwości, aby pokazać swój kunszt aktorski. Kiedy w scenie negocjacji umowy, wydaje się tak odważna i zdeterminowana, daleko jej jeszcze do ideału wyzwolonej, samostanowiącej kobiety. Widź jednak wie, że to pierwszy, a zarazem ostatni moment, kiedy może oglądać ją w takim wydaniu. Gesty i miny w dalszym ciągu pozostawiają wiele do życzenia, nadając całej produkcji groteskowego charakteru.


Christian Grey to ucieleśnienie marzeń o mężczyźnie – przystojny, bogaty, zaradny i wysportowany, a do tego mroczny oraz tajemniczy. Która z nas nie marzyła, żeby prezes dużej, dobrze prosperującej firmy podjechał pod dom lśniącym Audi i zabrał na wystawną kolację lub podróż własnym helikopterem? Cóż jednak, kiedy z tych wojaży nic nie wynika? Pierwotnie podobnie jak w książce postać Greya miała być o wiele bardziej tajemnicza i złożona, a jej losy wielowątkowe. W konsekwencji widzimy jednak skrzywdzonego przez życie bogacza o chłopięcej mentalności. Christian lubi otaczać się drogimi zabawkami i pięknymi kobietami. Ucieka przy tym od jakiejkolwiek odpowiedzialności za siebie czy innych oraz podejmowania ważnych decyzji. Scenarzysta silił się na ukazanie go jako rasowego dewianta, sadysty, wszystkie wysiłki spełzły jednak na niczym, ponieważ Jamie Dornan nie potrafił odegrać swojej roli. Zdawał się być zawstydzony i przerażony ogromem beznadziejności jaką musi właśnie odgrywać. Swoją drogą wcale mu się nie dziwię!


Jednym z głównych zarzutów względem "Pięćdziesięciu twarzy Greya" była swoista drętwość między aktorami. W filmie nie zabrakło scen w których główni bohaterowie uprawiają seks, naliczyłam ich aż osiem i szczerze były to najgorsze momenty w całej fabule. Dakota i Jamie oczywiście bardzo się starali pokazać drzemiące w nich pożądanie, ono jednak musiało spać głęboko, bo przez 2 godziny w ogóle nie dawało o sobie znać. Aktorzy nie byli w stanie zaczarować sobą widza, zwyczajnie brakowało między nimi chemii. Sceny w Czerwonym pokoju sprawiały, że chciało się śmiać, a szkoda bo było on naprawdę zacnie wyposażony. Ech… miałam nadzieję na coś naprawdę ciekawego, a tym czasem największe wynaturzenia Christiana sprowadzały się jedynie do wiązania, zakrywania oczu oraz wymierzania klapsów. Wielkie brawa Panie Dominator! Jakby tego było mało, naga Anastasia leżała na łóżku lub wisiała u sufitu i wiła się w oczekiwaniu – dobrze, że chociaż zgoliła włosy łonowe…Tak, Tak serio! Jak widzicie wyżyny aktorstwa to, to nie były, trudno się więc dziwić, że i chemii zabrakło. Swoją drogą ciekawe ile im za to zapłacili? Gdyby cały świat miał oglądać moją dupę oraz piersi i to w tak żenującej oprawie, żądałabym milionów. Setek milionów!


Ponad miesiąc temu film "Pięćdziesiąt twarzy Greya" został wydany na Blu-ray i DVD, media głosiły „Kup edycję rozszerzoną, zawierającą alternatywne zakończenie”. Skusiłam się, mając nadzieję zobaczyć coś ponad to co już widziałam. Czekam, Ona prosi: „Pokaż mi jak może być najgorzej”. On jej na to: „Jesteś pewna?” Bije ją paskiem 6 razy, ona płacze, krzyczy że nigdy więcej. O co chodzi, przecież przed chwilą sama chciała… Scena w windzie, on winny, ona skrzywdzona, drzwi się zamykają. Myślę sobie: „ohoo zaraz coś się wydarzy” No nie wiem, wyleci z tej piekielnej windy, przytuli go, przebaczy, a tu nic! Ona płacze, on przypity… i napisy końcowe! No kurde, gdzie tu alternatywa?! Samo tłumaczenie na język polski nie było najgorsze, chociaż nie dokładne. Nie zabrakło też typowych językowych smaczków. Mało nie zrzuciłam laptopa, kiedy Christian chcąc najpewniej wyglądać na wyluzowanego, powiedział do Anastasi: „do zoba bejbiczku”. Hehe! Czy to nie straszne? Szanowany Pan prezes i „do zoba bejbiczku”? Boże, gdyby jakiś mężczyzna zwrócił się do mnie z takim tekstem, naprawdę umarłabym ze śmiechu. Prawdę mówiąc reszta dialogów za bardzo nie odbiegała od książki, czyli była równie tragiczna. Naprawdę współczuję lektorowi, który musiał to odczytywać, chociaż i tak miał o wiele prostsze zadanie, niż Pani Joanna Koroniewska podczas tworzenia audiobooka.


Szukając pozytywów w beznadziejności, muszę zwrócić uwagę na Jamie’ego Dornana. Mówcie co chcecie, ale nie da się ukryć, że jest przystojny…nawet bardzo przystojny. No dobra może przesadzam, jednak wygląda dużo lepiej niż np. Robert Pattinson. Z taką aparycją niewątpliwie szybko stanie się bożyszczem tłumów, o ile już nim nie jest. Mam jednak wrażenie, że podczas wywiadów aktor wydaje się przytłoczony sukcesem Pięćdziesięciu twarzy Greya. Może już żałuje, że wziął udział w tym całym cyrku? Żona aktora ponoć kategorycznie odmówiła obejrzenia filmu. Nic dziwnego, w końcu oglądanie męża, który na wielkim ekranie uprawia seks z inną kobietą, na pewno nie jest szczytem marzeń. Wiadomo, że wszystko jest udawane i sztuczne, ale mimo wszystko pozostaje ukłucie zazdrości. Poza tym żadna z nas pewnie nie chciałaby, aby cały świat ślinił się na widok nagiego ciała naszego ukochanego. Cóż… taka praca i należy pogodzić się z jej niedogodnościami. Na pewno miliony kobiet zazdroszczą jej takiego mężczyzny. Osobiście trzymam kciuki za karierę Jamie’go i jeśli obejrzę kolejne części "Pięćdziesięciu twarzy Greya", to tylko ze względu na niego.

Trzymajcie się ciepło :)

sobota, 18 lipca 2015

"Teoria wszystkiego"- recenzja filmu.

Witajcie!

Ostatnio na moim blogu zrobiło się bardzo urodowo i kosmetycznie. Postanowiłam trochę to zmienić, bo ileż można pisać o zapachach, podkładach czy tuszach do rzęs? W końcu nie tylko wokół tego kręci się mój świat. Dla tego dziś odrobinę z innej beczki, przybywam do Was z recenzją filmu, który na przestrzeni ostatnich miesięcy był najlepszym jaki widziałam. Wiem, że zawsze tak piszę i to nic nowego, ale jeśli już czym się z Wami dzielę na tym blogu, zwykle jest to coś co mnie porusza, w taki czy inny sposób. Chodzi o film pt. „Teoria wszystkiego” w reżyserii Jamesa Marsha. Jest to obraz fabularny, przedstawiający życie i działalność naukową brytyjskiego astrofizyka Stephena Hawkinga. 


Myślę, że postaci tej nie trzeba specjalnie przedstawiać – jeśli jednak jest ktoś, kto nie wie o kogo chodzi zapraszam na wcześniejszy wpis, który znajdziecie tutaj:  Genialny umysł w niegenialnym ciele. "Hawking - krótka historia" - Recenzja .


Cały film oscyluje rzecz jasna wokół niewątpliwego geniuszu głównego bohatera oraz jego heroicznej walki z chorobą. Nie jest to jednak kolejna słodko-cukierkowa opowieść o tym jak to dzięki wierze i determinacji wszystko się udaje. Ważnym wątkiem w całej historii są losy małżeństwa Hawkingów, które wbrew obiegowej opinii wcale nie było takie kolorowe. Kiedy Stephen (Eddie Redmayne) poznaje swoją żonę Jane (Felicity Jones), jest młodym, zdrowym mężczyzną, znajdującym się w przedbiegu kariery naukowej. Nic nie zwiastuje jeszcze, że za kilka lat zostanie przykuty do wózka, a potwór jakim jest choroba z dnia na dzień zabierze mu sprawność. Wszystko jest proste i świat stoi otworem, do czasu. Z biegiem lat opieka nad chorym mężczyzną staje się coraz trudniejsza, a kiedy pojawia się trójka małych dzieci kobieta traci siły – to nie może skończyć się dobrze. Swoją drogą dziwne, że my – dziewczyny zawsze chcemy zbawiać świat. Wydaje się nam, że jesteśmy na tyle silne, aby podjąć się czegoś co ewidentnie nas przerasta. W imię czego? W imię miłości, przywiązania, wyższych uczuć. Rezygnujemy z siebie, poświęcamy się – chociaż głośno nigdy tak tego nie nazwiemy, bo przecież chodzi o miłość. I wiecie co? Wszystko pęka jak bańka mydlana, kiedy pojawia się ktoś bardziej interesujący, atrakcyjniejszy, lepszy…


Więcej nie zdradzę, bo nie mielibyście potrzeby oglądania. Chciałabym napisać jeszcze kilka słów o grze aktorskiej oraz realizacji filmu. Scenariusz został oparty głównie na książce Jane Hawking pt. „Moje życie ze Stephanem”. Młody zaledwie 33 letni Eddie Redmayne ma na swoim koncie wiele wspaniałych ról. Możemy go zobaczyć m.in., w filmach „Mój tydzień z Merlin” czy „Les Miserables Nędznicy”. Moim zdaniem Hawkinga zagrał wręcz idealnie! Wielomiesięczne przygotowanie i synchronizacja z postacią spowodowały, że aktor świetnie ukazał obraz geniusza nękanego ciężką chorobą. Za co zresztą w 2014 roku otrzymał Oscara dla najlepszego aktora. Muszę przyznać, że patrząc na niego zdarzyło mi się kilka razy uronić łzę, a w żadnym wypadku nie jestem typem baby płaczącej z byle powodu.


Drugą rzeczą, na którą niewątpliwie trzeba zwrócić uwagę podczas oglądania „Teorii Wszystkiego są zdjęcia oraz praca kamery. Ujęcia, zbliżenia i spowolnienia w połączeniu z przejmującą muzyką, tworzą niepowtarzalny klimat, który pozostaje z  widzem na długo po zakończeniu projekcji.  Film ten został doceniony na większości najznakomitszych gali filmowych zdobywając 36 różnych nominacji oraz 11 nagród. W tym wspomnianego już Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego, 2 Złote globy za najlepszą grę aktorską i muzykę, jak również 3 nagrody BAFTA – Najlepszy film brytyjski, aktor pierwszoplanowy oraz scenariusz. Taki ogrom laurów chyba coś znaczy? Zatem serdecznie zapraszam do oglądania i dzielenia się wrażeniami. 


Do następnego :)

sobota, 21 marca 2015

"Jeden dzień" - recenzja filmu.

Witam !
Dawno nie pisałam, ale jak wiecie w ostatnim czasie wiele się dzieje. Uczelnia, egzaminy, podyplomówka i nawet nie było kiedy wejść na bloga. Dziś wysłałam do swojej Pani promotor pierwsze materiały, pewnie jest tam sporo błędów, ale mam nadzieję, że w ogólnym zarysie będzie dobrze. Trzymajcie kciuki!

Zródło: Filmweb


Tym razem przybywam tutaj z recenzją filmu, który śmiało może pretendować do miana jednego z moich ulubionych. Chodzi o wyreżyserowany przez Lone Scherfig melodramat pt. "Jeden dzień", Jest to poruszająca historia życia, miłości i przyjaźni dwojga ludzi. Emma (Anne Hathaway) i Dexter ( Jim Sturgess) znają się od dawna, pochodzą z dwóch różnych światów i z pozoru nie łączy ich absolutnie nic. Pozory często jednak lubią mylić. On - książkowy przykład mężczyzny, któremu dziewczyny same wskakują do łóżka. Ona typowa szara myszka w wielkich okularach. Wiedzeni impulsem, po rozdaniu dyplomów spędzają razem noc. Jeśli jednak liczycie na pikantne momenty, nic z tych rzeczy. Owa noc jest początkiem cudownej relacji Emmy i Dexa, trwającej nie przerwanie przez 20 kolejnych lat. 

Źródło: TVP1

Mimo, że po zakończeniu szkoły drogi bohaterów rozchodzą się oni jednak nigdy o sobie nie zapominają. Pewnego rodzaju kamieniem milowym dla całej historii staje się 15 Lipca. To własnie tego dnia Dexter i Emma wkroczyli w dorosłość oraz na zawsze połączyli swoje losy,

Źródło TVP1

"Jeden dzień" zdecydowanie nie jest typowym Love Story, jakich wiele w światowej kinematografii. Oczywiście wątek miłosny został bardzo mocno zarysowany i stanowi filar całej opowieści. Oprócz tego film traktuję o wielu problemach, przed jakimi stają młodzi ludzie we współczesnym świecie. Obraz doskonale przedstawia mechanizm dysonansu jaki pojawia się pomiędzy naszymi ambicjami,planami i marzeniami, a oczekiwaniami innych. Pęd życia, pogoń za karierą nieumiejętność wzięcia odpowiedzialności za własne decyzję, sprawiają, że zatracamy poczucie rzeczywistości. 

Źródło: TVP1
Obserwujemy także skomplikowaną relację rodzinną Dextera. Mężczyzna nigdy nie mógł porozumieć się z ojcem, a kiedy jego matka umiera na raka konflikt jeszcze się zaognia. Bohater nie umie rozmawiać o uczuciach, a do tego uważa że zawiódł oczekiwania rodziców. Nie został wziętym adwokatem, ani lekarzem, jego kariera telewizyjna rozsypała się w drobny mak. Nawet najlepsza przyjaciółka odeszła. Czy aby na pewno?

Źródło: TVP1.

Emma uwięziona w swoim hermetycznym świadku, związała się z mężczyzną, którego nie kochała. Myśli, że nic lepszego jej już nie czeka. Nieustanie marzy o lepszym życiu. Pewnego dnia decyduje się na podróż za tym co nieulotne, tworzy książkę dla dzieci i osiąga sukces. Jest wziętą pisarką, mieszka w Paryżu, ma wszystko! Spotykając po latach Dextera, w jednej, powracają wspomnienia. kocha go i nie może tego zaprzepaścić.

Moim zdaniem film ma jedno bardzo ważne przesłanie. Prawdziwa miłość jest wieczna, warto o nią walczyć i zmienić dla niej całe dotychczasowe życie. Nawet jeśli szczęście będzie trwać przez krótką chwilę. To piękna i niezwykle wzruszająca historia z filmowym drugim dnem. Zaskakujące zakończenie trochę zepsuło moje pierwsze wrażenie, ale to już musicie ocenić sami. 

Ps: Poszukuję książki na podstawie "Jednego dnia" (o ile oczywiście taka powstała). Jeśli ktoś, coś słyszał będę bardzo wdzięczna. 

 Dobranoc :*








środa, 11 marca 2015

Genialny umysł w niegenialnym ciele. "Hawking - krótka historia" - Recenzja

Witajcie!

Na pomysł tej notki wpadłam wczoraj wieczorem, oglądając telewizję. Bo niby kto powiedział, że szklany ekran nie może inspirować. Wczoraj TVP 2 wyemitowało wtorkowy cykl pt "Świat bez fikcji". Tym razem reportaż opowiadał o jednym z najsłynniejszych współczesnych naukowców, a zarazem wielkim człowieku i wspaniałym geniuszu. Mowa o Stephenie Hawkingu. 


Dokument "Hawking - krótka historia" traktuje o życiu, karierze i chorobie jednego z najznakomitszych astrofizyków współczesnego świata. To co wydało mi się najbardziej poruszające, to fakt iż narratorem reportażu jest sam Stephen. Nie stanowi on więc cukierkowej biografii, powstałej w hołdzie dla nieprzeciętnego umysł. Oglądając miałam wrażenie, że jest to rodzaj manifestacji. Bohater wiosną 2012 roku postanowił pokazać wszystkim, iż mino ogromnych ograniczeń jakie stały się jego udziałem, wciąż żyje, tworzy oraz przekazuję swoją wiedzę młodszym pokoleniom. 


Stephen Hawking pochodził z inteligenckiej rodziny. Jego ojciec był biologiem i lekarzem specjalizującym się medycynie tropikalnej, zawsze pragnął aby pierworodny syn poszedł w jego ślady. Stephena jednak od zawsze pociągał wszechświat. Aplikował więc na nauki przyrodnicze, gdzie specjalizował się w fizyce. Z czasem jego zainteresowania zaczęły oscylować w kierunku badania czarnych dziur, Był bardzo obiecującym młodym naukowcem, Wrodzony upór, spostrzegawczość i światły umysł, pozwoliły mu widzieć więcej oraz łączyć z pozoru niepowiązane fakty. 


Plany odrobinę pokrzyżowała choroba, która spadła na Hawkinga jak grom z jasnego nieba. Pojawiła się w czasie kiedy jego kariera nabierała rozpędu a świat naukowych odkryć stał przed nim otworem. Krótko przed obroną doktoratu zaczął słabnąć. Diagnoza brzmiała: Stwardnienie zanikowe boczne, zwane także zanikiem neuronu ruchowego. Schorzenie prowadzi głębokiego paraliżu i w konsekwencji zaniku grup mięśniowych, co znacznie obniża sprawność ruchową. Lekarze dawali fizykowi tylko kilka lat życia.


Naukowiec nie dał jednak za wygraną. Ożenił się i został ojcem trójki dzieci. Dziś żyje samotnie, korzystając z pomocy pielęgniarek. Jest praktycznie całkiem sparaliżowany i skazany na łaskę innych. Komunikuje się ze światem, używając komputerowego syntezatora mowy. Steruje nim poruszając jedynym sprawnym mięśniem w swoim ciele - mięśniem gałki ocznej. Mimo to w dalszym ciągu pozostaje aktywny, udziela wykładów i jest zapraszany na prelekcje  naukowe. Prowadzi też bujnę życie towarzyskie w otoczeniu rodziny, przyjaciół i współpracowników.

Genialny umysł uwięziony w skamieniałym ciele. Obserwując Hawkinga, patrząc na jego codzienną walkę o normalność, powinniśmy uczyć się pokory. Ileż to razy narzekaliśmy na brak pieniędzy, oblany egzamin czy brzydką pogodę za oknem? Wszystko to blednie w obliczu choroby. Może warto czasem cieszyć się drobnostkami. Tym, że mamy siły rano wstać, samodzielnie zjeść śniadanie i wyjść do pracy. Co stałoby się gdyby w jednej chwili wszystko się zmieniło?

Taką małą refleksję na wieczór, pozostawiam do przemyślenia we własnej głowie. 
Trzymajcie się ciepło :)
  


niedziela, 1 marca 2015

Muzyczny wieczór - Enrique Iglesias "Sex And Love"

Hey!

Niedzielny wieczór upływa na delektowaniu się ciszą i spokojem. Popijam herbatkę z sokiem malinowym, zerkam w telewizor i piszę. Z głośników płyną uspokajające, melodyjne dźwięki. Jest jedna rzecz, której jeszcze o mnie nie wiecie. Po prostu nie umiem żyć bez muzyki, w moim pokoju nieustanie coś gra, najlepiej na pełnej głośności. Podobnie jak w przypadku książek, nie posiadam ulubionego gatunku. Słucham wszystkiego co wpadnie mi w ucho, od muzyki pop, przez rock, techno, reggae, a nawet hip hop. Zależy od nastroju i sytuacji.

Mam za to ulubionych wykonawców. Jednym z nich jest bezapelacyjnie Enrique Iglesias. Moja fascynacja osobą oraz twórczością latynoskiego piosenkarza rozpoczęła się wiele lat temu. Już jako mała dziewczyna siadywałam w kąciku z radiem kasetowym i wyśpiewywałam rzewne melodie razem z wykonawcą, marząc o wspólnym występie na scenie. Z biegiem czasu platoniczna miłość osłabła, a gusta muzyczne odrobinę zmieniły kierunek.

Dziś chcę opowiedzieć Wam o nowej płycie Iglesiasa, która niewątpliwie przypomniała mi za co uwielbiałam jego muzykę. 


Krążek zatytułowany Sex and Love w wersji podstawowej zawierza jedenaście energetyzujących utworów, nadających się zarówno na całonocną imprezę z przyjaciółmi, jak i na romantyczny wieczór we dwoje. Możemy tutaj znaleźć typowo klubowe kawałki oraz piękne melodyjne ballady, w których Enrique jest wprost bezkonkurencyjny.


Do pracy nad albumem wokalista zaprosił wiele znakomitych gwiazd, takich jak znany już ze współpracy z artystą, Pitbull. Ponadto usłyszymy również FloRida, Jennifer Lopez czy Kylie Minogue. Cała płyta to kilkadziesiąt minut wspaniałej muzyki i talentu. Moim zdaniem na szczególną uwagę zasługują utwory pt. "Beautiful", "Heart Attack" oraz "Still Your King", ale tak naprawdę każda zamieszczona tu piosenka ma swój urok. 


Album zakupiłam kilka dni przed Bożym Narodzeniem w sieci Empik.com. Oczywiście skorzystałam ze świątecznej promocji, oszczędzając kilka groszy. Obecna cena na stronie internetowej to niecałe 40 złoty za sztukę. Oprócz wersji podstawowej sklep oferuje także wersje Deluxe, bogatszą o kilka dodatkowych piosenek. Niestety jest ona sporo droższa. 


Poniżej zamieszczam tytuły wszystkich utworów dostępnych na krążku oraz teledysk do jednej z moich ulubionych piosenek.

Lista utworów:

1. I'm a Freak
2. There Goes My Baby
3. Bailando
4. Beautiful
5. Heart Attack
6, Let Me Be Your Lover
7.  You and I
8. Still Your King
9. Only A Woman
10. Physical
11. Turn the Night Up 


Od jutra kolejny pracowity tydzień. Życzę sobie i Wam wszystkim siły oraz wytrwałości.

Trzymajcie się ciepło :)


sobota, 21 lutego 2015

Zbigniew Religa, lekarz czy Bóg? - Recenzja filmu

Witajcie!

W sobotni wieczór przychodzę tutaj z recenzją. Parę dni temu udało mi się kupić nowy nr Gazety Wyborczej z filmem "Bogowie". Jako że nie poszłam na to do kina, postanowiłam sprawić sobie mały prezent w postaci DVD. Już samo wydanie krążka zasługuję na dwa słowa komentarza. Płyta z dołączoną książeczką naprawdę robi wrażenie. We wnętrzu znajdziemy m.in. wywiad z Tomaszem Kotem oraz porównanie sylwetek postaci z ich rzeczywistymi pierwowzorami. Ponadto uwagę przyciągają przepiękne zdjęcia i cała oprawa graficzna.




Film o życiu i dokonaniach zawodowych Zbigniewa Religi jest jednym z najlepszych polskich obrazów biograficznych jakie zdarzyło mi się oglądać. Profesor to niekwestionowana sława w swojej dziedzinie, Dokonał rzeczy wielkich, ratując tysiące ludzkich istnień i pozostawił po sobie wspaniałą spuściznę. Bardzo łatwo jest uwielbiać człowieka kiedy odnosi sukces, a w świetle reflektorów każdy się uśmiecha, "Bogowie" ukazują jednak zupełnie inną stronę tego błyszczącego medalu. Opowiadają o tym, że każdy sukces okupiony zostaje pasmem porażek. O człowieku, który niesiony ambicją walczył z przeciwnościami losu. Wreszcie o mężczyźnie, który dla urzeczywistnienia własnej wizji postawił na szali całe życie. Determinacja i wiara z ją pracował doprowadziły go na sam szczyt ówczesnych możliwości. Krytycy powiedzą, że robił to wszystko głównie dla sławy, ale jeśli owa sława pozwala uratować chociaż jednego człowieka, co w tym złego?

Gra aktorska Kota po prostu powaliła mnie na kolana, zawsze lubiłam jego kreacje, ale tym razem wypadł zjawiskowo. Według powszechnie panującej opinij, prezentował najwyższy poziom zgrania z postacią. Tomasz ponoć chodził jak Religa, mówił jak Religa, a nawet podobnie klął. Ludzie z bliskiego otoczenia Profesora, podczas premiery filmu przyznawali, iż zapominali, że na ekranie oglądają jedynie aktora. Myślę, że to właśnie dzięki tej autentyczności oraz ukazaniu realiów Polski lat 80-tych, film podbił serca tak wielu widzów. Swoje przy grosze dorzuciła do tego oczywiście świetna ścieżka dźwiękowa i zdjęcia. Serdecznie polecam wydanie DVD wszystkim tym, którzy tak jak ja nie zdążyli obejrzeć Bogów w kinie. 


Buziaki :*